ຕັ້ງຢູ່ໃຈກາງຂອງແຜ່ນດິນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍແສງແດດ ແລະ ລົມ, ນະຄອນຫຼວງເກົ່າເຫວ້ເປັນເມືອງທີ່ອຸດົມສົມບູນດ້ວຍປະຫວັດສາດ ແລະ ປະເພນີອັນຍາວນານ. ມັນມີຊື່ສຽງສໍາລັບວັດຖຸບູຮານ, ພະລາດຊະວັງ ແລະ ສຸສານ, ພ້ອມດ້ວຍຄຸນຄ່າ ແລະ ເອກະລັກສະເພາະຂອງມັນ.

 

ສຸສານຂອງບັນດາຈັກກະພັດລາຊະວົງຫງວຽນແມ່ນສະຖານທີ່ດຶງດູດນັກທ່ອງທ່ຽວຫຼາຍແສນຄົນມາຢ້ຽມຢາມ, ຮຽນຮູ້ ແລະ ຊົມເຊີຍສະຖາປັດຕະຍະກຳ, ອ່ານກ່ຽວກັບຊີວິດ, ການປົກຄອງ ແລະ ການປະກອບສ່ວນຂອງບຸກຄົນສູງສຸດ. ຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນກ່ຽວກັບຊີວິດຂອງລາຊະວົງ, ຊີວິດຫຼັງຄວາມຕາຍຂອງຈັກກະພັດເພີ່ມຂຶ້ນ. 

ສຸສານເມືອງເຫວ້ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຮູ້ສຶກຂອງໂລກທີ່ຖືກລືມ, ເກືອບເປັນນິທານ. ບັນດາກະສັດລາຊະວົງຫງວຽນໄດ້ອອກແບບສຸສານຂອງຕົນເອງ, ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງອາລົມ, ປັດຊະຍາ, ແລະ ບູລິມະສິດທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງພວກເຂົາ. ເຈາະເລິກລົງໄປອີກແລ້ວເຈົ້າຈະຄົ້ນພົບວ່າສຸສານບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຕົວແທນຂອງຊີວິດ ແລະ ຈິດວິນຍານຂອງບັນດາກະສັດຫງວຽນເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາຍັງເລົ່າເລື່ອງລາວຂອງໜຶ່ງໃນຊ່ວງເວລາປະຫວັດສາດທີ່ໜ້າສົນໃຈທີ່ສຸດຂອງຫວຽດນາມ, ລວມທັງການລວມປະເທດ, ການພິຊິດທາງທະຫານ, ແລະ ຜົນກະທົບທາງດ້ານວັດທະນະທຳຂອງການເປັນອານານິຄົມຂອງຝຣັ່ງ.

ດີທີ່ສຸດສຳລັບຜູ້ທີ່ມັກປະຫວັດສາດ ແລະ ວັດທະນະທຳ: ສຸສານມິງມາງ

ຮູບ: TITC

ຕັ້ງຢູ່ຫ່າງຈາກເມືອງເຫວ້ 12 ກິໂລແມັດ, ຢູ່ເທິງພູກຳເກ ແລະ ຝັ່ງຕາເວັນຕົກຂອງແມ່ນ້ຳຫອມ, ສຸສານຈັກກະພັດມິງມາງທີ່ສະຫງ່າງາມຖືກຖືວ່າເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາຈັກກະພັດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງລາຊະວົງຫງວຽນ.

ກວມເອົາພື້ນທີ່ 18 ເຮັກຕາ, ອ້ອມຮອບດ້ວຍກຳແພງທີ່ລວມເອົາສິ່ງກໍ່ສ້າງທາງປະຫວັດສາດ 40 ແຫ່ງ, ລວມທັງພະລາດຊະວັງ, ວັດ, ແລະ ຫໍພັກ, ໂດຍບໍ່ຕ້ອງສົງໃສ, ສຸສານມິງມາງຖືກຖືວ່າເປັນການປະສົມປະສານທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງພູມສັນຖານທຳມະຊາດ ແລະ ສະຖາປັດຕະຍະກຳ. ສຸສານແມ່ນການສະທ້ອນເຖິງຄວາມແຂງແຮງທາງທະຫານ ແລະ ການພິຊິດທີ່ສຳເລັດຜົນ, ແຕ່ຍັງເປັນການອະນຸລັກວັດທະນະທຳ. ອານາຈັກຂອງມິງມາງໄດ້ຂະຫຍາຍໄປທົ່ວຫວຽດນາມໃນປັດຈຸບັນ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນກຳປູເຈຍ ແລະ ລາວ. ນະໂຍບາຍໂດດດ່ຽວຂອງພະອົງໄດ້ຫ້າມນັກເຜີຍແຜ່ສາດສະໜາຕ່າງປະເທດ ແລະ ເສີມສ້າງອຸດົມການຂົງຈື້.

ນີ້ແມ່ນສຸສານທີ່ສະຫງ່າງາມທີ່ສຸດໃນບັນດາສຸສານເມືອງເຫວ້ທັງໝົດ, ຕົກແຕ່ງດ້ວຍໜອງນ້ຳທີ່ມີດອກບົວສີສັນສົດໃສໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ ແລະ ເນີນພູທີ່ປົກຄຸມດ້ວຍຕົ້ນແປກທີ່ສວຍງາມ. ສະຖານທີ່ພັກຜ່ອນສຸດທ້າຍຂອງມິງມາງຕັ້ງຢູ່ຫຼັງປະຕູທີ່ຖືກລັອກເຊິ່ງເປີດພຽງປີລະຄັ້ງ, ແຕ່ທ່ານສາມາດເຂົ້າໄປໃກ້ຕົ້ນໄມ້ສູງໃຫຍ່ທີ່ອ້ອມຮອບພະອົງໄດ້.

ດີທີ່ສຸດສຳລັບນັກຝັນ ແລະ ຄົນໂລແມນຕິກ: ສຸສານຕື້ດຶກ

ຮູບ: TITC

ຈັກກະພັດຕື້ດຶກມີຄວາມມັກໃນສິລະປະ ແລະ ບົດກະວີຢ່າງແຮງ, ເປັນຄວາມມັກທີ່ພະອົງໄດ້ນຳໃຊ້ເພື່ອສ້າງສຸສານທີ່ໂລແມນຕິກ ແລະ ສະຫງ່າງາມຂອງພະອົງ. ຕື້ດຶກຕ້ອງການໃຫ້ສະຖານທີ່ພັກຜ່ອນສຸດທ້າຍຂອງພະອົງປະສົມກົມກຽວກັບທຳມະຊາດ. ມັນເປັນສຸສານທີ່ຂຽວງາມທີ່ສຸດ ແລະ ເປັນທຳມະຊາດທີ່ສຸດໃນບັນດາສຸສານທັງໝົດ.

ສຸສານຕື້ດຶກເປີດເຜີຍຫຼາຍຢ່າງກ່ຽວກັບຈັກກະພັດ, ນັກປັນຍາຊົນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຈິດວິນຍານທີ່ໂລແມນຕິກ. ໃນສະໄໝຂອງພະອົງ, ສຸສານແຫ່ງນີ້ເດີມຊື່ວ່າ "ວັນນຽນໂກ" (ພະລາດຊະວັງແຫ່ງນິລັນດອນ), ເປັນບ່ອນລີ້ຊ່ອນຂອງພະອົງ, ບ່ອນທີ່ພະອົງໄດ້ຖອກເທຫົວໃຈ ແລະ ຈິດວິນຍານເຂົ້າໃນບົດກະວີ ແລະ ພັກຜ່ອນຈາກວຽກງານຂອງຊາດ. ເພື່ອເຂົ້າເຖິງສຸສານຕື້ດຶກ, ນັກທ່ອງທ່ຽວຈະຍ່າງຕາມທາງຍ່າງທີ່ປູດ້ວຍດິນຈີ່, ເຊິ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ປະຕູວູຄຽມ ແລະ ນຳໄປສູ່ປະຕູຄຽມກຸງ. ຢູ່ທາງໜ້າປະຕູຄຽມກຸງແມ່ນໜອງນ້ຳທີ່ສະຫງົບງຽບຊື່ວ່າ ລູຄຽມ. 

ເດີມເປັນສາຍນ້ຳນ້ອຍ, ໜອງນ້ຳທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍມະນຸດແຫ່ງນີ້ເຊື່ອວ່າເປັນແຫຼ່ງບຸນກຸສົນຂອງຈັກກະພັດຜູ້ລ່ວງລັບ. ໃນລະດູຮ້ອນ, ນ້ຳຖືກປົກຄຸມດ້ວຍດອກບົວສີບົວ. ໜອງລູຄຽມຍັງເປັນທີ່ຕັ້ງຂອງຫໍພັກດູຄຽມ ແລະ ຊຸງຄຽມ, ບ່ອນທີ່ຈັກກະພັດໄດ້ເພີດເພີນກັບກິດຈະກຳທີ່ລະອຽດອ່ອນເຊັ່ນ: ຫຼິ້ນໝາກຮຸກ, ດື່ມຊາ, ແລະ ອ່ານໜັງສື.

ດີທີ່ສຸດສຳລັບສິ່ງທີ່ແຕກຕ່າງຢ່າງສິ້ນເຊີງ: ສຸສານໄຂ່ດິງ

ຮູບ: TITC

ສຸສານຂອງຈັກກະພັດໄຂ່ດິງແບ່ງຄວາມຄິດເຫັນທົ່ວໄປດ້ວຍການປະສົມປະສານແບບຕາເວັນອອກ ແລະ ຕາເວັນຕົກທີ່ໜ້າຕື່ນຕາຕື່ນໃຈ. ໄຂ່ດິງເປັນກະສັດທີ່ແປກປະຫຼາດ ແລະ ຜິດປົກກະຕິທີ່ສຸດຂອງລາຊະວົງຫງວຽນ, ເຊິ່ງລາຍງານວ່າໄດ້ຍອມຮັບການເປັນອານານິຄົມຂອງຝຣັ່ງ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພໍ່ຂອງພະອົງ, ໄຂ່ດິງມັກສິນຄ້າຟຸ່ມເຟືອຍທີ່ນຳເຂົ້າ, ໃຊ້ເງິນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍໃນສຸສານຂອງພະອົງ, ແລະ ເປັນເປົ້າໝາຍຂອງການເຍາະເຍີ້ຍໂດຍຜູ້ນຳຊາດນິຍົມ.

ສຸສານແຫ່ງນີ້ບໍ່ຄືກັບບ່ອນອື່ນໆໃນພື້ນທີ່: ຊຸດຂອງເວທີປີນຂຶ້ນພູທີ່ປົກຄຸມດ້ວຍຕົ້ນແປກ ແທນທີ່ຈະເປັນສະໜາມກວ້າງທີ່ຖືກຈັດສັນໄວ້. ທ່ານຈະສັງເກດເຫັນອິດທິພົນທາງສະຖາປັດຕະຍະກຳຂອງຈີນ, ຫວຽດນາມ, ຝຣັ່ງ, ແລະ ແມ່ນແຕ່ກຳປູເຈຍ. ສິ່ງທີ່ໜ້າປະທັບໃຈທີ່ສຸດອາດຈະແມ່ນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພາຍນອກ ແລະ ພາຍໃນ: ໄຂ່ດິງໄດ້ເລືອກຄອນກຣີດສີຂາວສຳລັບດ້ານໜ້າ (ຕອນນີ້ຖືກດຳໂດຍທຳມະຊາດ), ແລະ ໂມເຊກ ແລະ ຮູບແຕ້ມຝາຜະໜັງທີ່ລະອຽດອ່ອນ ແລະ ຟຸ່ມເຟືອຍສຳລັບພາຍໃນ.