ບົດທີ 01 —
ມັນເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ໜ້າຕື່ນເຕັ້ນໃນການເປັນຄົນຫວຽດນາມ. ປະເທດທີ່ຄັ້ງໜຶ່ງເຄີຍມີຊື່ສຽງຍ້ອນງອບ, ທົ່ງນາ ແລະ ອ່າວດ່າຍ ໃນປັດຈຸບັນຍັງເປັນທີ່ຕັ້ງຂອງເມືອງຕ່າງໆ ທີ່ມີພະລັງງານການຂັບເຄື່ອນໄປຂ້າງໜ້າຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຈົນສົ່ງຕໍ່ເຖິງກັນໄດ້. ການເຕີບໂຕທາງເສດຖະກິດໄດ້ເປີດໂອກາດຢ່າງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດໃຫ້ແກ່ຊາວຫວຽດນາມຮຸ່ນໜຸ່ມ. ການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄວາມເກົ່າ ແລະ ຄວາມໃໝ່ໄດ້ສ້າງແບຣນ ແລະ ເລື່ອງລາວທີ່ເປັນແຮງບັນດານໃຈທີ່ສຸດຂອງຫວຽດນາມ. ອ່ານຕໍ່ເພື່ອສຳຜັດກັບຊີວິດໃນຫວຽດນາມໃນປັດຈຸບັນ.
ກິລາກອຟໄດ້ປະກົດຕົວຢູ່ດານັງເມື່ອແປດປີກ່ອນ. ກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ບໍ່ມີໃຜຮູ້ວ່າກິລາກອຟ ແລະ ອາຊີບແຄັດດີ້ (caddie) ແມ່ນຫຍັງ. ຈຳນວນຄົນທີ່ເຮັດວຽກໃນອຸດສາຫະກຳກອຟແມ່ນສູນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເດີ່ນກອຟຫ້າແຫ່ງໄດ້ເປີດຂຶ້ນໃນເວລາແປດປີ ເຊິ່ງໄດ້ດຶງດູດຄົນງານຈຳນວນຫຼາຍເຂົ້າມາສູ່ອຸດສາຫະກຳກອຟ. ການເປັນແຄັດດີ້ໄດ້ກາຍເປັນອາຊີບທີ່ມີການແຂ່ງຂັນ ແລະ ເປັນອາຊີບທີ່ຄົນເຮົາຢາກເຮັດ.
ເມື່ອຫຼາຍກວ່າສິບປີກ່ອນ, ເຈົ້າຈິນຕະນາການອອກບໍວ່າດານັງມີຂົວພຽງແຕ່ແຫ່ງດຽວ? ດຽວນີ້ ດານັງ ເປັນເມືອງທີ່ໜ້າຢູ່ທີ່ສຸດໃນຫວຽດນາມ ແລະ ຍັງຄົງພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວ. ມັນປ່ຽນແປງໄປໃນແຕ່ລະມື້ຢ່າງແທ້ຈິງ.
ຂ້ອຍມາທີ່ນີ້ເມື່ອສາມປີກ່ອນ ໃນຕອນທີ່ເດີ່ນກອຟຍັງຢູ່ໃນຊ່ວງກ່ອນການເປີດຢ່າງເປັນທາງການ. ຂ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຮູ້ເລົ່າເລີຍວ່າລາຍລະອຽດວຽກຂອງແຄັດດີ້ແມ່ນຫຍັງ, ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ອຍຈະຄົ້ນຫາໃນອິນເຕີເນັດກໍຕາມ. ຂ້ອຍມີຄວາມເຂົ້າໃຈແບບເລືອນລາງວ່າ ແຄັດດີ້ ແມ່ນຄົນທີ່ຄອຍບໍລິການ ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອນັກກອຟຢູ່ເດີ່ນ. ຂ້ອຍໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມເປັນເວລາຫົກເດືອນ, ແຕ່ກໍຍັງໃຊ້ເວລາດົນພໍສົມຄວນກ່ອນທີ່ຂ້ອຍຈະສາມາດເປັນແຄັດດີ້ທີ່ແທ້ຈິງໄດ້. ຂ້ອຍຍັງຄົງເຫັນວ່າອາຊີບນີ້ໜ້າສົນໃຈໃນແຕ່ລະມື້ ແລະ ທຸ່ມເທຄວາມຫຼົງໄຫຼທັງໝົດຂອງຂ້ອຍໃສ່ກັບມັນ.
Nguyen Thi Thu Thuy, ແຄັດດີ້ກອຟຢູ່ Ba Na Hills Golf Club
ເຈົ້າຮູ້ດີວ່າສິ່ງຕ່າງໆ ປ່ຽນແປງໄວປານໃດ, ສິ່ງຕ່າງໆ ກ້າວໄປໄວປານໃດໃນຫວຽດນາມ. ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຂອບໃຈຫຼາຍກັບສິ່ງນັ້ນ ເພາະຖ້າເຈົ້າຊ້າກວ່າຄົນທີ່ຢູ່ຂ້າງເຈົ້າໃນຕະຫຼາດນີ້, ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າເຈົ້າກຳລັງເປັນຝ່າຍເສຍຊະນະ. ບໍ່ມີໃຜທີ່ຈະຢຸດ, ແມ່ນບໍ? ນັ້ນແມ່ນທຳມະຊາດຂອງປະເທດທີ່ກຳລັງພັດທະນາ. ສິ່ງທັງໝົດເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຫຼໍ່ຫຼອມຕົວຂ້ອຍ. ຂ້ອຍຄິດກ່ຽວກັບວ່າພວກເຮົາຈະສາມາດເຊື່ອມຕໍ່ຫວຽດນາມກັບປະຊາຄົມໂລກໄດ້ໄວປານໃດ.
ທຸກໆ ຄັ້ງທີ່ຂ້ອຍອອກໄປເປັນເວລາສາມອາທິດ, ພໍຂ້ອຍກັບມາ ກໍມີບາງຢ່າງປ່ຽນແປງໄປແລ້ວ. ຂ້ອຍເວົ້າໄດ້ເລີຍວ່ານັ້ນແມ່ນໜ້າຕື່ນເຕັ້ນຫຼາຍ.
ສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດກ່ຽວກັບນະຄອນໂຮ່ຈີມິນໃນປັດຈຸບັນແມ່ນການປ່ຽນແປງທັງໝົດທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນ. ການປ່ຽນແປງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເປັນໄປໃນທາງບວກຫຼາຍສຳລັບອະນາຄົດ, ເພາະວ່າໃນທີ່ສຸດພວກເຮົານຳທັນສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງໂລກແລ້ວ. ການປ່ຽນແປງທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ສ້າງຄວາມກົດດັນໃຫ້ກັບຜູ້ຄົນ. ພວກເຂົາຕ້ອງການເຮັດໃຫ້ດີຂຶ້ນ, ດີຂຶ້ນ ແລະ ດີຂຶ້ນຕື່ມອີກ. ພວກເຮົາຕ້ອງການສະແດງໃຫ້ເຫັນຫວຽດນາມທີ່ທັນສະໄໝ, ສິ່ງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນີ້.
Loc Truong, ຜູ້ຈັດການທົ່ວໄປຢູ່ East West Brewing Co.
ຄວາມຫຼົງໄຫຼຂອງຂ້ອຍແມ່ນກາເຟ. ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດວຽກໃນອຸດສາຫະກຳນີ້ມາເປັນເວລາຫ້າປີແລ້ວ. ມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ຂ້ອຍອອກຈາກໂຮງຮຽນພຽງເພື່ອມາເຮັດວຽກນີ້. ອຸດສາຫະກຳກາເຟແມ່ນຍັງໃໝ່ຫຼາຍ, ແລະ ວິທະຍາສາດໃນອຸດສາຫະກຳນີ້ກໍໄດ້ຮັບການປັບປຸງດີຂຶ້ນໃນແຕ່ລະມື້.
ຖ້າພວກເຮົາມີຄວາມຮູ້, ພວກເຮົາກໍສາມາດເຮັດໄດ້ດີຂຶ້ນ ແລະ ສາມາດກາຍເປັນມືອາຊີບໄດ້.
ຂ້ອຍອາໄສຢູ່ທີ່ນີ້ມາເປັນເວລາ 8 ປີແລ້ວ, ແລະ ສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດກ່ຽວກັບນະຄອນໂຮ່ຈີມິນແມ່ນຜູ້ຄົນ. ພວກເຂົາມາມາຈາກສະຖານທີ່ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ວັດທະນະທຳທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແຕ່ພວກເຮົາຍັງພະຍາຍາມຊ່ວຍເຫຼືອກັນ ແລະ ແບ່ງປັນໃຫ້ກັນ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາຈະບໍ່ມີຫຍັງເລີຍກໍຕາມ. ພວກເຮົາມີຄວາມຮູ້ວ່າການອາໄສຢູ່ໃນເມືອງໃຫຍ່ແມ່ນເປັນເລື່ອງຍາກ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງພະຍາຍາມຊ່ວຍເຫຼືອກັນ.
Dam Minh Ngoc, ບາຣິສຕ້າ (Barista) ຢູ່ The Workshop Cafe
ຂ້ອຍຄິດວ່າໃນເວທີລະດັບໂລກ ອາຫານຫວຽດນາມແມ່ນຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການປະເມີນຄ່າທີ່ສົມກັບຄຸນຄ່າໃນປັດຈຸບັນ. ຜູ້ຄົນຮູ້ວ່າທັງແຊບ ແຕ່ບາງຄັ້ງພວກເຂົາຄິດເຖິງມັນໃນລະດັບທີ່ຕໍ່າ ແລະ ລາຄາຖືກເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພະຍາຍາມເຮັດແມ່ນການບອກວ່າອາຫານຫວຽດນາມແມ່ນຍອດຍ່ຽມ, ແຕ່ມັນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກສະເໝີໄປ. ມັນສາມາດເຮັດໄດ້ຢ່າງດີ ແລະ ສາມາດປຽບທຽບໃສ່ກັບອາຫານຍີ່ປຸ່ນ ຫຼື ອາຫານຝຣັ່ງ ໄດ້ເປັນຕົ້ນ. ຢູ່ Anan Saigon ພວກເຮົາກຳລັງພະຍາຍາມ ຍົກລະດັບອາຫານຫວຽດນາມໃຫ້ໄປເຖິງລະດັບນັ້ນ.
ຂ້ອຍຄິດວ່ານະຄອນໂຮ່ຈີມິນແມ່ນໜຶ່ງໃນເມືອງແຫ່ງອາຫານທີ່ໜ້າຕື່ນເຕັ້ນທີ່ສຸດໃນໂລກ.
ໜຶ່ງໃນສິ່ງທີ່ດີກ່ຽວກັບການຢູ່ໃນນະຄອນໂຮ່ຈີມິນໃນປັດຈຸບັນ, ແມ່ນການໄດ້ເຫັນເມືອງມີຄວາມຕື່ນຕົວ ແລະ ມີຊີວິດຊີວາຫຼາຍ. ເຈົ້າສາມາດເຫັນໄດ້ໃນການປ່ຽນແປງຂອງສະຖາປັດຕະຍະກຳ, ຕຶກອາຄານໃໝ່ໆ ທີ່ພູດຂຶ້ນ, ໃນແງ່ຂອງຄວາມມອງໂລກໃນແງ່ດີຂອງຜູ້ຄົນ. ຂ້ອຍຄິດວ່າໃນດ້ານອາຫານ ພວກເຮົາມີຄວາມເຫັນການສະທ້ອນເຖິງສິ່ງນີ້ຄືກັນ. ພວກເຮົາເຫັນການເປີດຮັບແນວຄິດໃໝ່ໆ, ສິ່ງໃໝ່ໆ ຫຼາຍຂຶ້ນ. ພວກເຮົາກຳລັງໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກປະຊາຊົນທ້ອງຖິ່ນ, ຮວມເຖິງແຂກທີ່ມາຢ້ຽມຢາມ ແລະ ນັກທ່ອງທ່ຽວຈາກຕ່າງປະເທດ.
Peter Cuong Franklin, ຫົວໜ້າພໍ່ຄົວ (Executive Chef) ຢູ່ Anan Saigon
ຂ້ອຍມັກຢູ່ທີ່ນີ້ ເພາະວ່າທ່ານສາມາດເຮັດໄດ້ທຸກຢ່າງ. ທ່ານສາມາດໄປໄດ້ທຸກບ່ອນ. ເມື່ອຄືນນີ້ ຂ້ອຍໄດ້ໄປງານເປີດຮ້ານດອກໄມ້ ແລະ ຮ້ານຄັອກເທວຂອງໝູ່ຂ້ອຍ. ພວກເຮົາລົມກັນບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ. ພວກເຮົາມີການສົນທະນາແບບບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດກ່ຽວກັບທຸກຢ່າງ, ກ່ຽວກັບຄວາມຮັກ, ແລະ ມັນຄືກັບສາກໃນໜັງເລື່ອງໜຶ່ງ. ແລ້ວເຊົ້າຕໍ່ມາ, ຂ້ອຍກໍມາເຮັດວຽກຢູ່ທີ່ນີ້ ແຕ່ກໍເພີດເພີນໄປພ້ອມໆ ກັນ.
ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ນະຄອນໂຮ່ຈີມິນມີຄວາມເທ່: ຜູ້ຄົນ. ຄົນຮຸ່ນໃໝ່ມີຄວາມເປັນຜູ້ປະກອບການ.
ຂ້ອຍຄິດວ່າເມືອງນີ້ມີປະຕູຫຼາຍບານທີ່ເປີດຮັບສຳລັບຄົນທີ່ກ້າທີ່ຈະຄົ້ນຫາ. ທ່ານສາມາດເລີ່ມຕົ້ນບາງຢ່າງດ້ວຍໂຕເອງໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ ເພາະວ່າອຸດສາຫະກຳຕົວຈິງແມ່ນຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮັບການຈັດຕັ້ງຢ່າງໝັ້ນຄົງເທື່ອ. ທ່ານມີໂອກາດ ແລະ ພື້ນທີ່ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍທີ່ຈະເຂົ້າໄປດຳເນີນການ.
Thu Vu, ຜູ້ປະສານງານຈັດງານຢູ່ Lam Boutique
ຂ້ອຍເປັນແຟນຂອງແຟຊັ່ນມາໂດຍຕະຫຼອດ. ພັນລະຍາຂອງຂ້ອຍແມ່ນຜູ້ທີ່ເປີດປະຕູບານນັ້ນໃຫ້ກັບຂ້ອຍ. ລາວມັກເວົ້າວ່າ “ເຈົ້າເກັ່ງເລື່ອງແຟຊັ່ນຫຼາຍ ເຈົ້າສາມາດສອນທຸກຄົນໄດ້ເລີຍ.” ຂ້ອຍເວົ້າວ່າ “ຂ້ອຍບໍ່ມີເວລາ, ວຽກຂອງຂ້ອຍຍຸ່ງທຸກໆ ມື້.” ແຕ່ລາວກໍເປີດບລັອກໃນ Wordpress ແລະ ຖິ້ມຊື່ຜູ້ໃຊ້ກັບລະຫັດຜ່ານໄວ້ໃຫ້. ມື້ໜຶ່ງ ເມື່ອຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ຍຸ່ງປານໃດ, ຂ້ອຍໄດ້ທ່ອງເວັບ ແລະ ບລັອກກໍປະກົດຂຶ້ນມາ. ຂ້ອຍຄິດວ່າ “ວ້າວ ມັນດີຫຼາຍ”. ຂ້ອຍເລີຍກົດ, ກົດ, ກົດ ແລະ ເລີ່ມຂຽນ. ດຽວນີ້ນັ້ນ ມີຜູ້ຕິດຕາມໃນ Facebook ເຖິງ 40,000 ຄົນ. ມັນແມ່ນເລື່ອງລາວວິຖີຊີວິດ ແລະ ແຟຊັ່ນຜູ້ຊາຍທັງໝົດ.
ມັນເປັນເລື່ອງດີທີ່ຈະມີການພັດທະນາ ແຕ່ຂ້ອຍຄິດວ່າພວກເຮົາຕ້ອງຊອກຫາວິທີທີ່ຈະຮັກສາປະເພນີໄວ້.
ຮ່າໂນ້ຍ ກຳລັງພັດທະນາຢ່າງໄວວາ. ເມື່ອທ່ານຍ່າງອອກຈາກປະຕູ ທ່ານຈະເຫັນສິ່ງໃໝ່ໆ, ສິ່ງທີ່ໜ້າຕື່ນເຕັ້ນທີ່ຈະຄົ້ນຫາ, ອາຄານຫຼາຍຂຶ້ນ, ພື້ນທີ່ເປີດໃໝ່ຫຼາຍຂຶ້ນ. ເມືອງກຳລັງກ້າວໄປຢ່າງໄວວາ ແຕ່ຄົນຮ່າໂນ້ຍຕ້ອງການຮັກສາສິ່ງຕ່າງໆ ໃຫ້ເປັນແບບດັ້ງເດີມ. ຂ້ອຍຄິດວ່ານັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ຍາກທີ່ຈະເຮັດໃນຮ່າໂນ້ຍ: ການກ້າວໄປຢ່າງໄວວາ ແລະ ຍັງຄົງຮັກສາຄວາມເປັນດັ້ງເດີມໄວ້.
Hung Nguyen, ຊ່າງຕັດຜົມຢູ່ House of Barbaard
ຂ້ອຍເຮັດວຽກໃນບໍລິສັດສະຕາດອັບ. ບໍລິສັດທີ່ໃໝ່ຫຼາຍໆ ທີ່ມີຄົນໜຸ່ມສາວຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ຂ້ອຍເຄີຍເຮັດວຽກຢູ່ບ່ອນທີ່ມີຄົນອາຍຸຫຼາຍກວ່າ, ອະນຸລັກນິຍົມກວ່າ ແລະ ອື່ນໆ. ແຕ່ນີ້ແມ່ນໜຸ່ມແໜ້ນຫຼາຍ ແລະ ຕະລົກເຮຮາ, ມີຄວາມຄິດສ້າງສັນ ແລະ ມ່ວນຊື່ນຫຼາຍ. ຄົນຫວຽດນາມໂດຍທົ່ວໄປ ແລະ ຄົນຮ່າໂນ້ຍກໍຄືກັນ ແມ່ນເປີດຮັບເຕັກໂນໂລຊີໃໝ່ໆ ໄດ້ຢ່າງໄວວາ. ພວກເຂົາມີຄວາມຢາກຮູ້ນອກຈາກນີ້. ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ຂັບເຄື່ອນຜະລິດຕະພັນ ແລະ ບໍລິການໃໝ່ໆ ເຫຼົ່ານີ້ຫຼາຍຢ່າງ.
ບາງຄັ້ງທ່ານຈະເຫັນຮູບພາບຂາວດຳຂອງຮ່າໂນ້ຍໃນອະດີດເທິງ Facebook. ພວກມັນງາມຫຼາຍ ແລະ ພວກເຮົາຮູ້ສຶກຄິດຮອດອະດີດ. ມັນງາມ ແຕ່ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດກັບໄປບ່ອນນັ້ນໄດ້.
ຢ່າງຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້, ບາງປະເພນີຈະສູນຫາຍໄປ. ບາງຢ່າງໄດ້ຫາຍໄປແລ້ວ. ແຕ່ກໍມີກຸ່ມຄົນຄືກັບຄົນຮ່າໂນ້ຍດັ້ງເດີມທີ່ຢູ່ທີ່ນີ້ມາຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ ທີ່ພະຍາຍາມຮັກສາສິ່ງເກົ່າໆ ໄວ້. ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ ມັນຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້; ແຕ່ກໍມີຫຼາຍຄົນທີ່ຍັງຕ້ອງການຮັກສາສ່ວນໜຶ່ງຂອງມັນໄວ້.
Lien Nguyen, ຜູ້ຮ່ວມກໍ່ຕັ້ງ Appota
ຂ້ອຍຕ້ອງການໃຫ້ຜູ້ຄົນມາທີ່ນີ້ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນແຕ່ອ່າວຮາລອງ ຫຼື ຫໍພິພິທະພັນສົງຄາມບາງແຫ່ງເທົ່ານັ້ນ. ຂ້ອຍຕ້ອງການໃຫ້ຜູ້ຄົນມາທີ່ນີ້ຍ້ອນວ່າ, “ມີບາສະພິກອີຊີດີໆ ໃນຮ່າໂນ້ຍ, ແລະ ພວກເຮົາຄວນໄປລອງເບິ່ງ," ທ່ານຮູ້ບໍ່? ໝູ່ຂອງຂ້ອຍບາງຄົນຢູ່ອັງກິດ ພວກເຂົາມາທີ່ນີ້ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ບໍ່ມີຫຍັງເຮັດຫຼັງ 9 ໂມງແລງ, ບໍ່ມີທາງເລືອກຫຼາຍ.” ຂ້ອຍເລີຍຄິດວ່າ, “ໃຫ້ຂ້ອຍເຮັດບາງຢ່າງເທາະ.”
ຂ້ອຍໄດ້ໃຊ້ເວລາຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ແລະ ຂ້ອຍມີອິນເຕີເນັດໃນຕອນທີ່ຂ້ອຍຍັງນ້ອຍ. ຂ້ອຍຕ້ອງການໃຫ້ຄົນຫວຽດນາມໄດ້ສຳຜັດກັບສິ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ສຳຜັດມາຄືກັນ. ຂ້ອຍມັກມັນຫຼາຍ. ຂ້ອຍຄິດວ່າໝູ່ຂອງຂ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້ຄວນໄດ້ສຳຜັດກັບມັນຄືກັນ. ຂ້ອຍຕ້ອງການໃຫ້ທາງເລືອກແກ່ພວກເຂົາຫຼາຍຂຶ້ນ.
ຮ່າໂນ້ຍມີໂອກາດຫຼາຍຢ່າງສຳລັບຜູ້ປະກອບການທີ່ຈະເຮັດສິ່ງທີ່ພວກເຂົາມັກ. ຢູ່ທີ່ນີ້ ມັນແມ່ນປະເທດທີ່ກຳລັງຂະຫຍາຍຕົວ ແລະ ທຸກຢ່າງຍັງລາຄາຖືກ. ຄົນໜຸ່ມສາວຫຼາຍຄົນໄດ້ກັບຄືນມາທີ່ນີ້ ແລະ ຄົ້ນຫາໂອກາດທີ່ງ່າຍກວ່າສຳລັບພວກເຂົາທີ່ຈະເຮັດຢູ່ທີ່ນີ້. ພວກເຂົາສາມາດເຮັດຫຍັງກໍໄດ້ທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງການ. ຂໍພຽງແຕ່ມີຄວາມຄິດສ້າງສັນ.
Quoc Anh, ເຈົ້າຂອງ The Kumquat Tree
ຄົນສ່ວນຫຼາຍມາທີ່ນີ້ພຽງແຕ່ເພື່ອມາເບິ່ງ. ລູກຄ້າທີ່ຂ້ອຍມີໂອກາດໄດ້ລົມນຳ, ຂ້ອຍໄດ້ເລົ່າເລື່ອງລາວຂອງອາຄານນີ້ໃຫ້ພວກເຂົາຟັງ. ມັນເຄີຍເປັນໄປສະນີລ່າເມືອງຂຶ້ນຝຣັ່ງ. ໃນປີ 1954, ເມື່ອລັດຖະບານກອມມູນິດເຂົ້າມາຍຶດຄອງ, ພວກເຂົາໄດ້ປ່ຽນໃຫ້ເປັນໄປສະນີຫວຽດນາມ. ຈາກນັ້ນໃນປີ 2014 ພວກເຂົາກໍໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ເຮືອນຫຼັງນີ້ຮ້າງ. ສະນັ້ນ ພວກເຮົາເລີຍມາທີ່ນີ້ ແລະ ເຊົ່າມັນ.
ຄົນໜຸ່ມສາວຄືກັບຂ້ອຍ, ໝູ່ຂອງຂ້ອຍ, ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເບິ່ງຄືນຫຼັງຫາອະດີດ. ພວກເຂົາພຽງແຕ່ເບິ່ງໄປຂ້າງໜ້າ. ແຕ່ມັນກໍເປັນເລື່ອງດີທີ່ພວກເຮົາຮູ້ອະດີດ.
ຂ້ອຍຮັກອະດີດ ແຕ່ດຽວນີ້ນັ້ນມັນກຳລັງກ້າວໄປເທື່ອລະກ້າວພ້ອມກັບການພັດທະນາ. ຂ້ອຍຄິດວ່າມັນໂອເຄ, ແຕ່ຂ້ອຍພຽງແຕ່ຕ້ອງການໃຫ້ຄົນໜຸ່ມສາວຈື່ຈຳເຮືອນແບບນີ້, ສິ່ງຕ່າງໆ ຈາກອະດີດ. ຂ້ອຍພຽງແຕ່ຕ້ອງການໃຫ້ຜູ້ຄົນຈົດຈຳໄວ້ ເພາະວ່າທ່ານບໍ່ສາມາດຮັກສາທຸກຢ່າງໄວ້ໄດ້ຕະຫຼອດໄປ.
Minh Nguyen, ເຈົ້າຂອງ 60 Square
ໂຮ່ຈີມິນ ດຶງດູດຜູ້ຄົນ. ມັນຍັງດຶງດູດຂ້ອຍຢູ່. ການໄດ້ຢູ່ທີ່ນີ້, ທຳງານທີ່ນີ້, ຂະຫຍາຍສາຍສຳພັນຂອງຂ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້, ແລະ ບາງທີໃນອະນາຄົດ, ຂ້ອຍອາດມີທຸລະກິດເປັນຂອງຕົນເອງ.
ນະຄອນໂຮ່ຈີມິນ ກຳລັງປ່ຽນແປງ. ຂ້ອຍບໍ່ແນ່ໃຈກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງເຫຼົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ. ຂ້ອຍກຳລັງເຕີບໃຫຍ່, ເມືອງນີ້ກໍກຳລັງເຕີບໃຫຍ່ຄືກັນ.
ໜຶ່ງໃນເຫດຜົນທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຂອງ Christina’s ແມ່ນເພື່ອສ້າງຫວຽດນາມ ໃຫ້ດີຂຶ້ນ. ເມື່ອມີຄົນຮຸ່ນໜຸ່ມເຂົ້າມາ, ພວກເຂົາມີຄວາມຄິດໃໝ່ໆ ກ່ຽວກັບວິທີປົກປ້ອງປະເທດຊາດ ແລະ ປະຊາຊົນ. ວິທີທີ່ຈະບໍ່ທຳລາຍມັນ. ຂ້ອຍເຫັນວ່າການປ່ຽນແປງເປັນໄປໃນທາງບວກຫຼາຍ ແລະ ຫວັງວ່າພວກເຮົາຈະສາມາດຮັກສາການປ່ຽນແປງນັ້ນໄວ້ໄດ້.
