ທຸກຢ່າງກ່ຽວກັບຫຸ່ນກະບອກນ້ຳຫວຽດນາມ

ໃນທຸກໆປີໃນຊ່ວງລະດູເກັບກ່ຽວເຂົ້າປະຈຳປີ, ຊາວນາໃນເຂດພື້ນທີ່ທົ່ງພຽງປາກແມ່່ນ້ຳແດງຂອງຫວຽດນາມຈະມາຮ່ວມຕົວກັນເພື່ອຮ້ອງເພງ ແລະ ເຕັ້ນຮຳພື້ນເມືອງໃນງານບຸນປະຈຳບ້ານ. ເມື່ອປະມານໜຶ່ງພັນປີກ່ອນ, ຫຸ່ນກະບອກນ້ຳໄດ້ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໃນລາຍການສະແດງໃນງານບຸນເຫຼົ່ານີ້. ການສະແດງຄັ້ງທຳອິດໄດ້ຈັດຂຶ້ນຢູ່ທົ່ງນາທີ່ເກັບກ່ຽວແລ້ວ, ໂດຍການຜັນນ້ຳໃສ່ເພື່ອສ້າງເປັນເວທີນ້ຳ.

ຫຸ່ນກະບອກນ້ຳໃນຖານະຮູບແບບສິລະປະພື້ນເມືອງໄດ້ວິວັດທະນາການຈາກການຮັບໃຊ້ປະຊາຊົນທົ່ວໄປມາເປັນການສະແດງສຳລັບລາຊະວົງ.  ພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງລາຊະວົງ ລີ (Lý) ໃນສະຕະວັດທີ 12, ຄະນະຫຸ່ນກະບອກນ້ຳທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງປະເທດໄດ້ຖືກຄັດເລືອກເພື່ອສະແດງໃຫ້ພະມະຫາກະສັດ ແລະ ແຂກເມືອງໄດ້ຮັບຊົມ, ເຊິ່ງເປັນການຍົກລະດັບຖານະທາງສັງຄົມຂອງສິລະປະນີ້ຂຶ້ນສູ່ຈຸດສູງໃໝ່. ຫຼາຍສະຕະວັດຕໍ່ມາ, ຫຸ່ນກະບອກນ້ຳ (múa rối nước) ຍັງຄົງສ້າງຄວາມປະທັບໃຈໃຫ້ກັບຜູ້ຊົມ, ແລະ ເປັນມໍລະດົກວັດທະນະທຳທີ່ນາມມະທຳອັນລ້ຳຄ່າຂອງຫວຽດນາມ.

Múa rối nước ເປັນຫັດຖະກຳທີ່ຕ້ອງໃຊ້ກຳລັງຮ່າງກາຍຫຼາຍ. ນັກເຊີດຫຸ່ນຕ້ອງຢືນຢູ່ໃນນ້ຳຕະຫຼອດການສະແດງ, ແລະ ໃຊ້ການເຄື່ອນໄຫວຂອງນ້ຳເພື່ອສ້າງຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ, ຄວາມສົມຈິງ, ແລະ ເລົ່າເລື່ອງราว. ຄວາມລັບຂອງນັກເຊີດຫຸ່ນຢູ່ທີ່ວັດສະດຸຂອງໂຕຫຸ່ນເອງ, ເຊິ່ງເຮັດຈາກໄມ້ມເດື່ອທີ່ລອຍນ້ຳໄດ້ ແລະ ທາດ້ວຍລັກເກີ. ນັກເຊີດຫຸ່ນຊ່ຽວຊານໃນການເຊີດແຂນຂອງຫຸ່ນໂດຍໃຊ້ໄມ້ໄຜ່ ແລະ ເຊືອກ. ຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍທົດສະວັດຈຶ່ງຈະກາຍເປັນອາຈານນັກເຊີດຫຸ່ນກະບອກນ້ຳໄດ້.

ໃນປະຈຸບັນຢູ່ຫວຽດນາມ, ການສະແດງຫຸ່ນກະບອກນ້ຳບໍ່ໄດ້ສະແດງຢູ່ໃນທົ່ງນາທີ່ມີນ້ຳຖ້ວມອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ສະແດງຢູ່ໃນສະນ້ຳ. ສະນ້ຳເຫຼົ່ານີ້ຖືກຕົບແຕ່ງດ້ວຍຫຼັງຄາຊັ້ນໆສີແດງ, ທຸງ, ແລະ ຄັນຮົ່ມ ເພື່ອໃຫ້ຄ້າຍຄືກັບຫໍບູຊາພາຍໃນເຮືອນປະຊຸມຊຸມຊົນຂອງຫວຽດນາມ. ທັງສອງຂ້າງຂອງເວທີມີວົງດົນຕີບູຮານນັ່ງຢູ່ ເຊິ່ງເປັນຜູ້ເຕີມຊີວິດຊີວາໃຫ້ກັບເລື່ອງລາວໂດຍໃຊ້ສຽງຮ້ອງ ແລະ ເຄື່ອງດົນຕີພື້ນເມືອງ.

ການສະແດງແບບດັ້ງເດີມມັກຈະເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການແນະນຳຕົວ Tễu, ເຊິ່ງເປັນພິທີກອນຕະຫຼົກ. Tễu ເປັນຕົວລະຄອນສັນຍະລັກ, ນັກເລົ່າເລື່ອງຜູ້ມີອາລົມຂຳທີ່ຈະນຳພາທ່ານຜ່ານສາກ ແລະ ເລື່ອງລາວຕ່າງໆ ທີ່ດຳເນີນໄປເທິງເວທີ. ຫຸ່ນກະບອກທີ່ມີສີສັນສົດໃສໄດ້ຈຳລອງຊີວິດປະຈຳວັນໃນບ້ານຕ່າງໆທາງພາກເໜືອຂອງຫວຽດນາມ, ໂດຍລວມມີການລ້ຽງເປັດ, ການຫາປາ, ການປູກເຂົ້າ, ການພາຍເຮືອ, ແລະ ຂະບວນແຫ່ຂອງລາຊະວົງ. ບາງການສະແດງຍັງລວມເຖິງການຖ່າຍທອດນິທານພື້ນເມືອງຂອງຫວຽດນາມ ເຊິ່ງມັກຈະສອດແຊກຄະຕິເຕືອນໃຈສະເໝີ.