ພໍ່ມົດແຫ່ງອອສໄດ້ນໍາສະເໜີທັງເສັ້ນທາງດິນຈີ່ສີເຫຼືອງ ແລະ ທົ່ງດອກປ໊ອບປີ້ສີສັນສົດໃສບໍ່ສິ້ນສຸດ. ໃນໂລກແຫ່ງຄວາມເປັນຈິງ, ດິນແດນແຫ່ງອອສອາດຈະແມ່ນ ຮ່າຢາງ. ທ່ານເຫັນບໍ່, ຮ່າຢາງມີເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມສຸກ ແລະ ທົ່ງດອກເຂົ້າສານີສີຂາວ, ສີບົວ ແລະ ສີແດງເຂັ້ມທີ່ຂຽວສົດ. ແລະຄືກັນກັບພໍ່ມົດແຫ່ງອອສ, ຄວາມອຸດົມສົມບູນຂອງເຂົ້າສານີຂອງຮ່າຢາງກໍເປັນສິ່ງທີ່ລຶກລັບ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍນິທານພື້ນເມືອງຄືກັນກັບເມືອງ Emerald City ໃນວັນນະຄະດີຄລາສສິກຂອງ L. Frank Baum.

ດອກເຂົ້າສານີໄດ້ກາຍເປັນສັນຍາລັກຂອງຮ່າຢາງ. ນັກທ່ອງທ່ຽວຫຼັ່ງໄຫຼໄປຍັງແຂວງພາກເໜືອທີ່ຫ່າງໄກຂອງຫວຽດນາມ (ໃກ້ຊາຍແດນຈີນ) ໃນທ້າຍລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ເພື່ອຊົມເຊີຍ, ຖ່າຍຮູບ ແລະ ສະເຫຼີມສະຫຼອງຄວາມງາມຂອງດອກເຂົ້າສານີເຫຼົ່ານີ້. ແນວໃດກໍຕາມ, ດອກເຂົ້າສານີບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງຮ່າຢາງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຜູ້ຊ່ວຍຊີວິດ, ເປັນແຫຼ່ງອາຫານຂອງຊາວບ້ານອີກດ້ວຍ.

ຕາມຕຳນານເລົ່າວ່າ, ເທບທິດາເຂົ້າ ແລະ ເຂົ້າສາລີໄດ້ປູກເມັດເຂົ້າສານີເປັນຄັ້ງທຳອິດຢູ່ລຳຫ້ວຍພູເຂົາທີ່ຫ່າງໄກ ເພື່ອຄວາມສຸກສ່ວນຕົວຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ມີເວລາໜຶ່ງທີ່ທົ່ງນາເຂົ້າ ແລະ ເຂົ້າສາລີກາຍເປັນໝັນ ແລະ ປະຊາຊົນໃນພາກພື້ນກຳລັງປະເຊີນກັບຄວາມອຶດຢາກ. ເພື່ອຊ່ວຍຊີວິດຂອງຕົນເອງ, ຊາວບ້ານໄດ້ແຍກກັນໄປຄົ້ນຫາອາຫານ ແລະ ໂພຊະນາການ. ມື້ໜຶ່ງ, ກິ່ນຫອມທີ່ໜ້າຫຼົງໄຫຼໄດ້ຖືກພົບເຫັນໂດຍນັກສຳຫຼວດ. ພວກເຂົາໄດ້ຕິດຕາມກິ່ນຫອມນັ້ນໄປ, ພວກເຂົາໄດ້ພົບເຫັນລຳຫ້ວຍພູເຂົາ ແລະ ທົ່ງດອກໄມ້ສີຂາວ-ບົວອັນກວ້າງໃຫຍ່—ດອກໄມ້ແຫ່ງຄວາມຫວັງ.

ເມື່ອກວດກາຢ່າງໃກ້ຊິດ, ນັກຍ່າງປ່າໄດ້ຄົ້ນພົບເມັດພືດທີ່ເຊື່ອງຢູ່ໃຕ້ກີບດອກໄມ້. ເມັດພືດໄດ້ຖືກເກັບກໍາ ແລະ ນໍາມາປຸງແຕ່ງ ແລະ ເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງທຸກຄົນ, ພວກເຂົາໄດ້ພົບເຫັນທາງເລືອກທີ່ແຊບຊ້ອຍແທນເຂົ້າ ແລະ ເຂົ້າສາລີ. ເມັດພືດຈາກດອກເຂົ້າສານີທີ່ມີກິ່ນຫອມໜ້າຊື່ນຊົມໄດ້ກາຍເປັນອາຫານຫຼັກ.

ໃນທ້າຍເດືອນກັນຍາ, ດອກສີຂາວຈະປາກົດຂຶ້ນທຸກປີ. ເມື່ອເດືອນຕຸລາຜ່ານເຂົ້າສູ່ເດືອນພະຈິກ, ດອກໄມ້ຈະປ່ຽນເປັນສີບົວ. ເມື່ອຮອດທ້າຍເດືອນທັນວາ, ພວກມັນຈະກາຍເປັນສີແດງເຂັ້ມທີ່ສວຍງາມ.  

ຈິນຕະນາການເຖິງທົ່ງດອກເຂົ້າສານີທີ່ປ່ຽນສີເກືອບ 1,000 ເອເຄີ. ແລະໃນຂະນະທີ່ງານບຸນສາຍຕານີ້ຖືກຈັດສະແດງຢ່າງເຕັມທີ່ຕັ້ງແຕ່ເດືອນຕຸລາຫາເດືອນທັນວາ, ຍັງມີງານບຸນປະຈໍາປີທີ່ມັກຈະຈັດຂຶ້ນໃນກາງຫາທ້າຍເດືອນພະຈິກ.

ງານບຸນ (ໃນເມືອງດົງວັນ) ຈະນໍາພານັກທ່ອງທ່ຽວເຂົ້າສູ່ການສະແດງວັດທະນະທໍາຂອງຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍໃນທ້ອງຖິ່ນ (ມົ້ງ, ໄຕ, ດາວ, ນຸ່ງ, ເຊເຊນ ແລະ ກາວລານ). ມີສິລະປະ, ການສະແດງ, ຫັດຖະກໍາ ແລະ ອາຫານ (ລວມທັງເຂົ້າສານີແພນເຄັກ, ເຂົ້າຕົ້ມ, ເຂົ້າໜົມ, ເຄັກ, ແລະ ເຫຼົ້າ). ຍ່າງຫຼິ້ນຕາມເສັ້ນທາງດອກໄມ້ຢູ່ຖະໜົນບູຮານດົງວັນ ຫຼື ເພີດເພີນກັບການແຂ່ງຂັນມາຣາທອນ “ແລ່ນເທິງເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມສຸກ”. ຍັງມີການແຂ່ງຂັນເຮືອຄາຍັກ ແລະ ເຮືອແພດເດີນທາງໃນແມ່ນໍ້າໂນເກ

ເວົ້າເຖິງເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມສຸກ, ປະຫວັດສາດຂອງມັນເກືອບຈະອຸດົມສົມບູນຄືກັນກັບດອກເຂົ້າສານີເອງ. ກ່ອນການສ້າງຕັ້ງ, ຮ່າຢາງແມ່ນຫ່າງໄກ ແລະ ບໍ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້, ຈົນວ່າມັນຍັງຄົງເປັນ: “ນອກສາຍຕາ”. ການກໍ່ສ້າງເສັ້ນທາງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນທ້າຍຊຸມປີ 1950. ອາສາສະໝັກ ແລະ ຄົນງານຈາກຫຼາຍຊົນເຜົ່າໄດ້ຮ່ວມກັນສ້າງເສັ້ນທາງທີ່ຄົດເຄ້ຍຜ່ານພູຜາປ່າດົງທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ. ມັນໃຊ້ເວລາຫຼາຍກວ່າເຈັດປີເພື່ອສ້າງເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມສຸກໃຫ້ສໍາເລັດ. ມັນຖືກຕັ້ງຊື່ວ່າເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມສຸກ ເພື່ອເປັນການສະແດງເຖິງຄວາມອຸດົມສົມບູນທີ່ເສັ້ນທາງນີ້ຈະນໍາມາໃຫ້ຮ່າຢາງ.

ຮ່າຢາງເປັນສະຖານທີ່ທີ່ໜ້າຊື່ນຊົມຂອງນັກຍ່າງປ່າ—ປ່າທໍາມະຊາດອັນກວ້າງໃຫຍ່, ພູຫີນແກຣນິດ, ຖໍ້າ, ແມ່ນໍ້າ, ຮ່ອມພູ, ປ່າດົງດິບ, ໜ້າຜາທີ່ສູງຊັນ, ບ້ານນ້ອຍໆ ແລະ ແນ່ນອນ, ທະເລດອກເຂົ້າສານີທີ່ບານສະພັ່ງ—ສຸດລູກຫູລູກຕາ.

ຖ້າທ່ານບໍ່ສາມາດເຂົ້າຮ່ວມງານບຸນໄດ້, ຢ່າຢ້ານ, ລະດູການດອກເຂົ້າສານີບານທັງໝົດແມ່ນການສະເຫຼີມສະຫຼອງຄວາມຮູ້ສຶກທາງສາຍຕາ ແລະ ກິ່ນຫອມ—ວັດທະນະທໍາອ້ອມຂ້າງຍັງຄົງມີຊີວິດຊີວາ ແລະ ສົດໃສ.

ນີ້ແມ່ນສະຖານທີ່ແນະນໍາຈໍານວນໜຶ່ງເພື່ອສັງເກດພິທີການບານຂອງດອກເຂົ້າສານີໄດ້ດີທີ່ສຸດ: 

ທັກເຊີນທັນ ຕັ້ງຢູ່ໃນພູພຽງຫີນປູນດົງວັນ, ເຊິ່ງເປັນອຸທະຍານທໍລະນີໂລກຂອງ UNESCO. ດອກໄມ້ຈະລຽບຕາມເສັ້ນທາງທີ່ຄົດເຄ້ຍ ແລະ ສະໜອງທິວທັດຂອງທົ່ງດອກໄມ້ຂັ້ນໄດທີ່ແຊກຊ້ອນດ້ວຍຮູບປັ້ນຫີນທີ່ແກະສະຫຼັກຕາມທໍາມະຊາດ, ອາຍຸຫຼາຍລ້ານປີ.

ບ້ານລຸງກໍາ ຕັ້ງຢູ່ໃນຮ່ອມພູຊຸງລາທີ່ສວຍງາມ (25 ກິໂລແມັດທາງທິດຕາເວັນຕົກຂອງດົງວັນ). ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ທ່ານຈະພົບເຫັນດອກເຂົ້າສານີບານສະພັ່ງຫຼາຍທີ່ສຸດ. ໃນລຸງກໍາ ທ່ານສາມາດໄປຢ້ຽມຢາມເຮືອນຂອງປາວ, ເຊິ່ງເປັນແຮງບັນດານໃຈໃຫ້ແກ່ຮູບເງົາຄລາສສິກ: ເລື່ອງຂອງປາວ. ສາມຊົນເຜົ່າອາໄສຢູ່ຮ່ວມກັນໃນໝູ່ບ້ານເກົ່າແກ່ແຫ່ງນີ້.

^{ແຫຼ່ງທີ່ມາ: ອິນເຕີເນັດ}

ຢູ່ລະດັບຄວາມສູງ 1,500 ແມັດ, ເສັ້ນທາງຜ່ານ Ma Pi Leng (ຫຼືເອີ້ນວ່າ ເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມສຸກ), ເບິ່ງຄືເສັ້ນໂຄ້ງ “S” ຕໍ່ເນື່ອງ—ເປັນຄວາມຝັນຂອງນັກຂີ່ລົດ/ນັກຍ່າງປ່າ ທີ່ມີທິວທັດທີ່ສວຍງາມ. ທົ່ງດອກໄມ້ buckwheat ຖືກປູກຢູ່ລະຫວ່າງສອງສາຍພູ ເຊິ່ງໃຫ້ພາບທີ່ໜ້າປະຫຼາດໃຈ.

ການເດີນທາງໄປ Ha Giang ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການຜະຈົນໄພ. ສະໜາມບິນທີ່ໃກ້ທີ່ສຸດແມ່ນຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ. ລົດເມແມ່ນຮູບແບບການຂົນສົ່ງທີ່ແນະນຳ (ການເດີນທາງ 6 ຊົ່ວໂມງ, ໂດຍມີລົດເມແລ່ນຫຼາຍຄັ້ງຕໍ່ມື້). ນັກທ່ອງທ່ຽວຫຼາຍຄົນມັກເຊົ່າລົດຈັກ ຫຼື ລົດຍົນ. ໃນຂະນະທີ່ນັກທ່ອງທ່ຽວທີ່ກ້າຫານບາງຄົນເລືອກໃຊ້ລົດຖີບ. 

ມີຄຳກ່າວວ່າ, ທິວທັດຈາກເທິງຕົ້ນໄມ້ແມ່ນພິເສດ ເພາະທ່ານຕ້ອງປີນຕົ້ນໄມ້ເພື່ອເບິ່ງມັນ. Ha Giang ກໍເປັນແບບນັ້ນ. ມັນຕ້ອງໃຊ້ຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອເກັບກ່ຽວຜົນຕອບແທນຂອງມັນ. Ha Giang ແມ່ນສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ: ເພັດໃນຫີນ. ດິນແດນແຫ່ງຄວາມລຶກລັບທີ່ໜ້າຫຼົງໄຫຼ—ປົກຄຸມດ້ວຍຄວາມງາມຂອງດອກ buckwheat ທີ່ກຳລັງບານສະພັ່ງ, ເປັນເວລາສາມເດືອນ…