ຂ້ອຍຮູ້ສຶກແບບນັ້ນທັນທີທີ່ຕີນຂອງຂ້ອຍສຳຜັດພື້ນດິນຂອງຮ່າໂນ້ຍ.

ທຸກຄັ້ງທີ່ກັບຄືນຮ່າໂນ້ຍ, ສິ່ງທຳອິດທີ່ຂ້ອຍຈະເຮັດຄືການຍ່າງຫຼິ້ນອ້ອມຮອບທະເລສາບຮວານກຽມ - ຫົວໃຈຂອງນະຄອນຫຼວງ. ພາຍໃຕ້ອິດທິພົນຂອງລະດູໜາວສຸດທ້າຍ, ສີຂຽວຂອງທະເລສາບຮວານກຽມໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ແປກປະຫຼາດ. ຕົ້ນໄຊເກົ່າ, ຕົ້ນໝາກກອກ, ຕົ້ນຫາງນົກຍູງໃນນ້ຳພ້ອມກັບເງົາສະທ້ອນ. ໃນລະດູໜາວ, ຂ້ອຍພົບວ່າພາຍໃນຕົວຂ້ອຍມີກິ່ນຫອມຂອງລະດູໃບໄມ້ປົ່ງທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ, ແຜ່ລາມໄປຕາມທະເລສາບ, ຈາກຫຍ້າສີຂຽວເທິງເນີນພູກາງທະເລສາບ, ບ່ອນທີ່ຫໍຄອຍເຕົ່າອັນສະຫງ່າງາມເລົ່າເລື່ອງລາວຂອງຮ່າໂນ້ຍທີ່ກ້າຫານ ແລະ ສະຫງ່າງາມ.

ທຳມະຊາດໄດ້ມອບລັກສະນະພິເສດສະເພາະໃຫ້ແກ່ຮ່າໂນ້ຍ, ແຕ່ລະລະດູການມີຮູບຮ່າງໜ້າຕາ ແລະ ຄວາມງາມຂອງຕົນເອງ. ໃນຂະນະທີ່ລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນປະໄວ້ຄວາມມົວ ແລະ ລົມພັດໃນຕອນເຊົ້າ, ລະດູໜາວຄືເມກແຫ່ງແສງສະຫວ່າງທີ່ມືດມົນ. ຈາກນັ້ນທັນໃດນັ້ນກໍມີກິ່ນຫອມອັນເຕັມປ່ຽມຂອງລະດູໃບໄມ້ປົ່ງປົກຄຸມທັງໝົດ 36 ຖະໜົນ. ຮ້ານຄ້າຕ່າງໆໃນຖະໜົນຮາງມາສ່ອງແສງດ້ວຍເຄື່ອງຫ້ອຍເຈ້ຍສີແດງ, ແຂວນເຕັມໄປດ້ວຍເຄື່ອງຕົກແຕ່ງເຮືອນສຳລັບລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ. ລົດຈັກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍດອກໄມ້ຢູ່ຖະໜົນຟານດິນຟຸງເບິ່ງຄືວ່າຈະບັນທຸກທັງສີ່ລະດູ: ລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ, ລະດູຮ້ອນ, ລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ແລະ ລະດູໜາວ…

ການປ່ຽນແປງລະດູການ. ແມ່ນ້ຳແດງເບິ່ງຄືຄວາມຝັນ! ຂ້ອຍຈື່ໄດ້ເຊົ້າວັນໜາວເຢັນ, ຢືນຢູ່ເທິງຂົວລອງບຽນ ແລະ ເບິ່ງຈາກສວນກ້ວຍສີຂຽວ, ໄປຫາຢາລຳ, ແຄມແມ່ນ້ຳ, ຄິດຄຳນຶງໃນໝອກບາງໆ. ຂົວສ້າງສຽງທີ່ໂດດເດັ່ນທຸກຄັ້ງທີ່ການຈະລາຈອນແລ່ນຜ່ານມັນ, ເຊິ່ງຂ້ອຍເອີ້ນວ່າມັນເປັນສຽງສະທ້ອນຂອງປະຫວັດສາດ…

ລະດູໜາວ - ລະດູການສຸດທ້າຍຂອງປີ, ມັນປູທາງໃຫ້ລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ - ການສະເຫຼີມສະຫຼອງຊີວິດ, ສີສັນ, ແລະ ຄວາມສຸກຂອງການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່. ຈາກໄກໆ, ຜູ້ຄົນມຸ່ງໜ້າໄປທະເລສາບຕາເວັນຕົກ ເວົ້າເຖິງການກະກຽມສຳລັບວັນພັກເຕັດ, ຕັດດອກດາຟຟໍດິລ, ຊື້ເຂົ້າໜົມອ໋ວນ (ເຂົ້າໜົມຮູບຊົງໂກນຕັດ) ເພື່ອບູຊາບັນພະບຸລຸດ, ໄປວັດ, ໄປເຍິດຕັນ ເພື່ອຊື້ຕົ້ນດອກພີດຊ໌ ເພື່ອໃຫ້ຕົ້ນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງດອກໄມ້ຈະບານສະພັ່ງໃນມຸມໜຶ່ງຂອງເຮືອນ...