ຊອກຈາງ (ເກີນເທີ) ຕ້ອນຮັບພວກເຮົາດ້ວຍກະແສນ້ຳຂຶ້ນຕອນເຊົ້າທີ່ກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານ, ບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ. ຄື້ນແລ້ວຄື້ນ, ລົມແລ້ວລົມ, ເຮືອຜ່ານໄປມາ...

ໃນລະຫວ່າງການເດີນທາງ, ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນນ້ຳຂອງເມືອງດາຍງາຍໄຫຼຊັດຝັ່ງ, ໂດຍມີເຮືອໂດດດ່ຽວສອງສາມລຳລອຍໄປມາ. ກູ່ລາວດຸງ, ປົກຄຸມດ້ວຍສີຂຽວສົດຊື່ນ, ນອນສະຫງົບຢູ່ໃນໝອກຕອນເຊົ້າ. ຈາກເຮືອຂ້າມຟາກດາຍງາຍ, ມັນປາກົດເປັນພື້ນທີ່ສີຂຽວເຂັ້ມທີ່ຖືກອ້ອມຮອບດ້ວຍກະແສນ້ຳທີ່ບໍ່ຄ່ອຍອ່ອນໂຍນຂອງແມ່ນ້ຳເຮົາ.

ເມື່ອກ້າວເຂົ້າສູ່ກູ່ລາວດຸງ, ພວກເຮົາປະຫຼາດໃຈກັບສວນໝາກໄມ້ສີຂຽວທີ່ຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ຖະໜົນຢາງກວ້າງໃຫຍ່ທີ່ທອດຍາວໄປເຖິງນ້ຳ. ເຮືອນຕັ້ງຢູ່ຫ່າງກັນດ້ວຍສວນ, ອ້ອມຮອບດ້ວຍຕົ້ນໝາກໄມ້ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ…

ແມ່ນ້ຳຕ່າງໆໄດ້ໂອບກອດ ແລະ ບຳລຸງລ້ຽງຊອກຈາງໃຫ້ກາຍເປັນດິນແດນທີ່ສວຍງາມ. ເມື່ອຍ້າຍຈາກເຂດຊານເມືອງເຂົ້າສູ່ຕົວເມືອງ, ພວກເຮົາປະຫຼາດໃຈກັບການພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວຂອງມັນ. ໜຶ່ງໃນອາຫານພິເສດຂອງມັນແມ່ນ bánh pía (ເຂົ້າໜົມຫວານທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີສຳລັບເປືອກບາງໆທີ່ເປັນແຜ່ນ ແລະ ໄສ້ຄຣີມ, ມັກຈະເປັນລົດຊາດທຸລຽນ), ແລະ ເບິ່ງຄືວ່າທຸກໆຖະໜົນມີຮ້ານຂາຍເຂົ້າໜົມທີ່ຜະລິດເຂົ້າໜົມນີ້.

ຊອກຈາງ (ເກີນເທີ) ຍັງມີຊື່ສຽງສຳລັບວັດວາອາຮາມບູຮານຂອງມັນ, ເຊິ່ງຝັງເລິກຢູ່ໃນປະເພນີທາງວິນຍານ. ວັດວາອາຮາມເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ມາຢ້ຽມຢາມປະທັບໃຈກັບສະຖາປັດຕະຍະກຳທີ່ເປັນເອກະລັກ ແລະ ສິລະປະຂອງພວກມັນ, ເຊິ່ງສະແດງເຖິງເອກະລັກທາງວັດທະນະທຳຂອງຊອກຈາງ.

ຫຼັງຈາກຜ່ານວັດວາອາຮາມບູຮານ ແລະ ຟັງສຽງລະຄັງທີ່ດັງມາແຕ່ໄກເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງພວກເຮົາສະຫງົບ, ພວກເຮົາໄດ້ມາຮອດຖະໜົນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍດອກລີລີ່ສີບົວທີ່ກຳລັງບານ. ຍາວປະມານໜຶ່ງກິໂລແມັດ, ຖະໜົນສາຍນີ້ຖືກອາບດ້ວຍສີບົວ, ເຮັດໃຫ້ມຸມໜຶ່ງຂອງເມືອງເຈົາແທງສົດໃສຂຶ້ນ.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງການເດີນທາງຂອງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາໄດ້ຢຸດຢູ່ເຮືອນໝູ່, ໄກຈາກໃຈກາງເມືອງ. ກັບຄືນສູ່ຊົນນະບົດທີ່ງຽບສະຫງົບຂອງເມືອງເກ໋ະແຊັກ, ພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າໄປເລິກໃນທົ່ງນາ ແລະ ໄດ້ພົບກັບແມ່ນ້ຳເຮົາທີ່ຮັກອີກຄັ້ງ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເມື່ອມາຮອດເກ໋ະແຊັກ, ແມ່ນ້ຳໄດ້ເລີ່ມແຕກແຂນງອອກ, ກາຍເປັນນ້ອຍລົງເມື່ອມັນໄຫຼເຂົ້າໄປໃນທົ່ງນາ-ບຳລຸງລ້ຽງຕົ້ນເຂົ້າສີທອງທີ່ກົ້ມລົງລໍຖ້າການເກັບກ່ຽວ ແລະ ສວນໝາກໄມ້ທີ່ອອກໝາກໃນທຸກລະດູ.