ຕັ້ງຢູ່ເທິງຖະໜົນທີ່ມີຕົ້ນໄມ້ໃບຫຍ້າໃນເມືອງຮວານກຽມ, The Kumquat Tree ແມ່ນຮ້ານເຫຼົ້າລັບທີ່ທັນສະໄໝທີ່ນັກທ່ອງທ່ຽວໜ້ອຍຄົນຮູ້ຈັກ. ເຈົ້າຂອງຂອງມັນ, ກວກ ອານ, ເປັນຄົນຮ່າໂນ້ຍໂດຍກຳເນີດ, ເຊິ່ງຄອບຄົວຂອງລາວມີມາຫຼາຍລຸ້ນຄົນໃນເຂດເມືອງເກົ່າຂອງນະຄອນຫຼວງ. ຫຼັງຈາກໃຊ້ເວລາຢູ່ໃນອັງກິດ, ກວກ ອານ ໄດ້ຕັດສິນໃຈກັບຄືນສູ່ວຽດນາມເພື່ອສ່ຽງໂຊກໃນບັນດາທຸລະກິດທີ່ກຳລັງຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຫຼາຍແຫ່ງຂອງນະຄອນຫຼວງ. ຢູ່ທີ່ນີ້ ລາວເວົ້າເຖິງການຊອກຫາໂອກາດໃນວຽດນາມ, ຄວາມສຸກຂອງການເຕີບໃຫຍ່ໃນຮ່າໂນ້ຍເກົ່າ, ແລະສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ The Kumquat Tree ໂດດເດັ່ນ. 

---

ຄວາມຊົງຈຳທຳອິດຂອງເຈົ້າກ່ຽວກັບຮ່າໂນ້ຍແມ່ນຫຍັງ?

ພໍ່ຕູ້ແມ່ຕູ້ຂອງພໍ່ແມ່ຂ້ອຍ, ພໍ່ຕູ້ແມ່ຕູ້ຂ້ອຍ, ພໍ່ແມ່ຂ້ອຍ, ຂ້ອຍ, ແລະແມ່ນແຕ່ລູກໆຂອງຂ້ອຍ, ກໍເກີດຢູ່ຮ່າງບັກ. ຄວາມຊົງຈຳຂອງຂ້ອຍກ່ຽວກັບຮ່າໂນ້ຍແມ່ນຢູ່ຮ່າງບັກ.

ການເປັນຄົນຈາກເຂດເມືອງເກົ່າແມ່ນມ່ວນຫຼາຍ. ໃນສະໄໝກ່ອນ, ທຸກໆຖະໜົນຈະຂາຍສິນຄ້າພຽງແຕ່ຊະນິດດຽວ. ຖະໜົນຂອງຂ້ອຍຂາຍຄຳ. ແມ່ຕູ້ຂອງຂ້ອຍເປັນແມ່ຄ້າ, ສະນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນມາພ້ອມກັບຄຳຢູ່ອ້ອມຂ້າງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍຈື່ກິ່ນເມື່ອພວກເຂົາເຜົາຄຳ. ຂ້ອຍມັກມັນຫຼາຍເມື່ອຂ້ອຍເບິ່ງພວກຜູ້ຊາຍເຮັດແຫວນ, ເຮັດໃຫ້ໂລຫະຮ້ອນຫຼາຍ. ເມື່ອຄຳສ່ອງແສງເປັນສີແດງ, ພວກເຂົາຈະຈຸ່ມມັນລົງໃນນໍ້າ ແລະສຽງເມື່ອພວກເຂົາດຶງມັນອອກມາ — ຂ້ອຍມັກສຽງນັ້ນ. ຕອນນີ້ຂ້ອຍເປັນ DJ ແລະຖ້າຂ້ອຍເຮັດໄດ້, ຂ້ອຍຈະບັນທຶກສຽງທັງໝົດນັ້ນ.

ເຈົ້າເຂົ້າສູ່ວົງການດົນຕີ ແລະ ຊີວິດກາງຄືນໄດ້ແນວໃດ?

ຮ່າງບັກແມ່ນໜຶ່ງໃນຖະໜົນທຳອິດໃນຮ່າໂນ້ຍທີ່ຂາຍແຜ່ນ CD. ໃນສະໄໝນັ້ນ, ຮ້ານຂາຍ CD ໃນຮ່າງບອມ ແລະ ຮ່າງບັກແມ່ນຮ້ານທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ. ຂ້ອຍເຄີຍຂາຍເນື້ອເພງ. ຂ້ອຍຈະດາວໂຫຼດໂປສເຕີ ແລະ ເພງທັງໝົດ. ຂ້ອຍເຄີຍຢູ່ດົນໆຕະຫຼອດຄືນພຽງແຕ່ເພື່ອດາວໂຫຼດວິດີໂອໜຶ່ງອັນ. ສະນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນມາພ້ອມກັບອິນເຕີເນັດ, ແລະຈາກນັ້ນໝູ່ຄົນໜຶ່ງກໍແນະນຳຂ້ອຍໃຫ້ຮູ້ຈັກກັບດົນຕີພາສາອັງກິດ. ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາຂ້ອຍກໍໄດ້ເຂົ້າສູ່ວົງການດົນຕີສົດຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ.

ຂ້ອຍຢາກສ້າງປະສົບການທີ່ດີເລີດຢູ່ທີ່ນີ້. ຂ້ອຍຢາກໃຫ້ຄົນມາວຽດນາມບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຍ້ອນອ່າວຮາລອງ ຫຼື ພິພິທະພັນສົງຄາມບາງແຫ່ງ.

ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຕັດສິນໃຈເປີດຮ້ານເຫຼົ້າລັບໃນຮ່າໂນ້ຍ?

ໃນຮ່າໂນ້ຍ, ຖ້າເຈົ້າອອກໄປຂ້າງນອກ, ເຈົ້າມີພຽງສອງທາງເລືອກຄື: ຮ້ານກາເຟ ຫຼື ສະໂມສອນ. ໝູ່ຂອງຂ້ອຍຈາກອັງກິດມາທີ່ນີ້ ແລະເວົ້າວ່າ, “ບໍ່ມີຫຍັງເຮັດຫຼັງ 9 ໂມງແລງ!” ສະນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງຄິດວ່າ, “ໃຫ້ຂ້ອຍເຮັດບາງຢ່າງ.” ຂ້ອຍຢາກສ້າງປະສົບການທີ່ດີເລີດຢູ່ທີ່ນີ້. ຂ້ອຍຢາກໃຫ້ຄົນມາວຽດນາມບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຍ້ອນອ່າວຮາລອງ ຫຼື ພິພິທະພັນສົງຄາມບາງແຫ່ງ. ຂ້ອຍຢາກໃຫ້ຄົນມາທີ່ນີ້ຍ້ອນວ່າ, ‘ມີຮ້ານເຫຼົ້າລັບທີ່ດີໃນຮ່າໂນ້ຍ, ແລະພວກເຮົາຄວນໄປເບິ່ງ’, ເຈົ້າຮູ້ບໍ່?

ຂ້ອຍໃຊ້ເວລາຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ແລະຂ້ອຍມັກມັນຫຼາຍ. ຂ້ອຍຄິດວ່າໝູ່ຂອງຂ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້ກໍຄວນໄດ້ປະສົບການນັ້ນຄືກັນ. ຂ້ອຍຢາກໃຫ້ພວກເຂົາມີທາງເລືອກຫຼາຍຂຶ້ນ. ແລະຂ້ອຍຢາກເຮັດບາງຢ່າງໃຫ້ຮ່າໂນ້ຍ. ເວົ້າແບບນັ້ນມັນອາດຈະເບິ່ງຄືບໍ່ດີ, ເວົ້າຕາມກົງ, ແຕ່ຂ້ອຍຢາກເຮັດມັນແທ້ໆ.

ເຈົ້າໄດ້ອອກແບບ The Kumquat Tree ແນວໃດ?

ຂ້ອຍເປັນຄົນວຽດນາມ, ສະນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງຄິດວ່າຈະເຮັດບາງຢ່າງໃນແບບຂອງຂ້ອຍ ແລະ ໃນແບບຂອງປະເທດຂ້ອຍ. ຂ້ອຍຄິດວ່າຈະສ້າງສິ່ງໃໝ່ຈາກຍຸກອິນດູຈີນ. ສະນັ້ນນັ້ນຄືແນວຄິດ: ເມື່ອເຈົ້າຍ່າງຜ່ານປະຕູ, ເຈົ້າຈະຜ່ານອຸໂມງເຂົ້າສູ່ອີກໂລກໜຶ່ງ. 

ສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດກ່ຽວກັບການດໍາລົງຊີວິດຢູ່ໃນຮ່າໂນ້ຍຕອນນີ້ແມ່ນຫຍັງ?

ຂ້ອຍຄິດວ່າຮ່າໂນ້ຍມີໂອກາດຫຼາຍສຳລັບຜູ້ປະກອບການທີ່ຈະເຮັດສິ່ງທີ່ເຈົ້າມັກ. ມັນເປັນປະເທດທີ່ກຳລັງພັດທະນາ ແລະທຸກຢ່າງຍັງລາຄາຖືກ.  ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄປຕາເວັນຕົກ ແລະໃຊ້ເງິນຫຼາຍລ້ານໂດລາເພື່ອເຮັດສິ່ງດຽວກັນ. ຢູ່ທີ່ນີ້ມີໂອກາດຫຼາຍກວ່າ. 

ເຈົ້າຢາກສ້າງຄອບຄົວຂອງເຈົ້າໃນຮ່າໂນ້ຍບໍ?

ແນ່ນອນ. ຂ້ອຍຢາກໃຫ້ລູກໆຂອງຂ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້ ແລະເປັນຄົນຮ່າໂນ້ຍກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະໄປບ່ອນອື່ນ. ລູກໆທັງສາມຄົນຂອງຂ້ອຍກຳລັງຮຽນຢູ່ໂຮງຮຽນສາກົນ, ສະນັ້ນພວກເຂົາເວົ້າພາສາອັງກິດໄດ້ດີ, ແຕ່ຂ້ອຍຍັງຢາກໃຫ້ພວກເຂົາມີຮ່າໂນ້ຍຢູ່ໃນຕົວ.

---